Ο μεγάλος συμβιβασμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με Ρώμη, Παρίσι και η γερμανική ανοχή

«Η Γερμανία διαθέτει τη δημοσιονομική ευχέρεια και δεν την εκμεταλλεύεται. Η Γαλλία και η Ιταλία δεν την έχουν, αλλά την εκμεταλλεύονται», έγραψε πρόσφατα ο οικονομικός αναλυτής του Spiegel και των Financial Times, Βόλφγκανγκ Μουνχάου, σκιαγραφώντας τις αντιφάσεις της σημερινής Ευρώπης. Αυτό το οξύμωρο σχήμα καθορίζει την τρέχουσα πορεία της Ευρωζώνης, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τον σχοινοτενή συμβιβασμό μεταξύ Βερολίνου-Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τη μία και Παρισιού-Ρώμης από την άλλη: η Κομισιόν αποδέχτηκε αυτήν την εβδομάδα τον γαλλικό και τον ιταλικό προϋπολογισμό για το 2015, δηλώνοντας ότι καμία από τις χώρες της Ευρωζώνης δεν παραβιάζει σε σημαντικό βαθμό τους δημοσιονομικούς κανόνες, με αντάλλαγμα τις υποσχέσεις αμφότερων ότι θα προχωρήσουν σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Ασαφείς υποσχέσεις

«Οι δεσμεύσεις των κυβερνήσεων Ιταλίας και Γαλλίας για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος στους προϋπολογισμούς των χωρών τους το 2015 θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα σημαντικό μήνυμα για την αγορά ευρωπαϊκών ομολόγων και στην κατεύθυνση της σταθεροποίησης του ευρώ. Δυστυχώς όμως δεν είναι σαφές πώς θα υλοποιηθούν αυτές οι μειώσεις. Αυτή τη στιγμή παραμένει άγνωστο κατά πόσον οι πρόσφατες διακηρύξεις από Ρώμη και Παρίσι είναι ειλικρινείς ή απλώς αόριστες υποσχέσεις για να τερματιστεί η τρέχουσα αντιπαράθεση μεταξύ των κυβερνήσεών τους και της νέας Κομισιόν», σχολιάζει στην «Κ» ο Αλέξανδρος Κρητικός, διευθυντής Ερευνας του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομίας (DIW).

Η συμφωνία που επετεύχθη είναι προϊόν αμοιβαίων υποχωρήσεων. Επί αρκετές εβδομάδες το Παρίσι έκανε δημιουργική χαρτοκοπτική για να εξασφαλίσει την έγκριση του προϋπολογισμού του από τις Βρυξέλλες. Σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσε να επιβληθεί πρόστιμο 0,2% του ΑΕΠ της Γαλλίας, δηλαδή κάποια δισεκατομμύρια ευρώ, εξέλιξη που κατά τη Le Figaro θα ισοδυναμούσε με «την πυροδότηση ατομικής βόμβας». Ολοι απεύχονταν μια τέτοια σύγκρουση, που θα μπορούσε να διαταράξει συθέμελα τη γαλλογερμανική σχέση. Από την άλλη, αν «περνούσε» λάθρα από την Κομισιόν ο προϋπολογισμός της Γαλλίας, πώς θα ήταν δυνατόν να ζητηθεί και πάλι συμμόρφωση πιο αδύναμων κρίκων, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, με τις αυστηρές δημοσιονομικές προδιαγραφές, αναρωτιόντουσαν στελέχη της Επιτροπής.

Συντήρηση δυνάμεων

«Οι Ρέντσι και Ολάντ αποφάσισαν να μην τραβήξουν το σχοινί στα άκρα την παρούσα περίοδο ως προς τις σχέσεις τους με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Πιθανόν να φυλάνε το πολιτικό τους κεφάλαιο για μια ευρύτερη συμφωνία δημοσιονομικής χαλάρωσης και ανάπτυξης στην Ευρώπη. Αυτό που πλέον είναι ξεκάθαρο είναι το γεγονός ότι η εποχή της δημοσιονομικής εθνικής κυριαρχίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί κι ότι προϋπολογισμοί ακόμα και χωρών εκτός αυστηρής μνημονιακής επιτήρησης υπόκεινται σε δεσμευτικούς περιορισμούς στο πλαίσιο μιας νομισματικής και οικονομικής ένωσης.

Από την άλλη βέβαια, οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί επιβολής και συμμόρφωσης δεν έχουν την ίδια ισχύ σε χώρες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, σε αντίθεση με χώρες που βρίσκονται σε μνημόνιο», εκτιμά από την πλευρά του με δήλωση στην «Κ» ο Νικήτας Κωνσταντινίδης, λέκτορας Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.

Ετσι βρέθηκε η χρυσή τομή και αντί να απαιτηθούν από τη Γαλλία περικοπές δαπανών και μεταρρυθμίσεις, δόθηκε έμφαση σε ορισμένες… ήπιες προσαρμογές. Με αυτήν την αριστοτεχνική επιλογή των λέξεων ικανοποιήθηκαν κι οι δύο πλευρές: Βερολίνο και Βρυξέλλες μπορούν να ισχυριστούν ότι τα κριτήρια τηρούνται, ενώ το Παρίσι έχει τη δυνατότητα να διαφημίσει στη δική του κοινή γνώμη ότι η Κομισιόν επέδειξε κάποιου είδους ευελιξία απέναντί του.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου, η διαλλακτικότητα της Γερμανίας υπήρξε απόρροια έντονων ζυμώσεων του σοσιαλδημοκράτη αντικαγκελάριου της χώρας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος κατέβαλε προσπάθειες για μία κοινή «μεταρρυθμιστική» πρωτοβουλία για αμφότερες χώρες. Eιδικά στην περίπτωση της Γαλλίας η εμμονή σε μία σκληρή γραμμή απέναντί της, θα ενίσχυε περαιτέρω το ευρωφοβικό «Εθνικό Μέτωπο» της Μαρίν Λεπέν κι ο κίνδυνος αυτός υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού της Γερμανίας.

Το «μαύρο μηδέν»

Μπορεί το «μαύρο μηδέν», ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, να έχει γίνει το απόλυτο φετίχ της γερμανικής οικονομικής πολιτικής, αλλά στο εσωτερικό της χώρας πληθαίνουν οι φωνές ότι η κοντόφθαλμη στρατηγική υπονομεύει τον τερματισμό της κρίσης στην Ευρωζώνη.

Δεν είναι μόνο η συχνότητα με την οποία επανεμφανίζονται τίτλοι όπως «η Ευρωκρίση επιστρέφει» στον διεθνή Τύπο, που προοιωνίζονται μία νέα φάση οικονομικής αστάθειας. Είναι και ο δείκτης διάλυσης της Ευρωζώνης (Euro Break-up-Index ή εν συντομία EBI), που αυξήθηκε εσχάτως κατά 53%, τη μεγαλύτερη αύξηση από τις αρχές του 2013, όταν η Κύπρος βρέθηκε αντιμέτωπη με το φάσμα της εξόδου. Ο δείκτης μαρτυρά πόσοι επενδυτές υπολογίζουν ότι στους επόμενους 12 μήνες θα εγκαταλείψει την Ευρωζώνη κάποια χώρα.

Τον Οκτώβριο λοιπόν το ποσοστό αυτό ήταν 12%, κοινώς πάνω από έναν στους δέκα. Τον Σεπτέμβριο το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 8%. Ενδιαφέρον είναι πως η Γαλλία έχει τριπλασιάσει την επικινδυνότητα εξόδου της, ενώ το ατομικό της ρεκόρ με 3% έχει καταρρίψει και η Ιταλία. Ισπανία και Πορτογαλία αντίθετα έχουν ανακτήσει την αξιοπιστία τους και τα αντίστοιχα ποσοστά τους βρίσκονται κάτω από το 1%, ενώ η Ελλάδα παραμένει χώρα με ειδικές ανάγκες στην Ευρωζώνη με ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό (9%). kathimerini

The post Ο μεγάλος συμβιβασμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με Ρώμη, Παρίσι και η γερμανική ανοχή appeared first on hellasforce.

from hellasforce | Ανεξάρτητο Ειδησεογραφικό Δίκτυο http://ift.tt/13uB1uG

via IFTTT