Τούρκοι και Έλληνες

Τον 6ο αιώνα μ.Χ. η Κωνσταντινούπολη ήταν η λαμπρότερη και μεγαλύτερη πόλη του κόσμου, πρωτεύουσα μιας τεράστιας αυτοκρατορίας που εκτεινόταν από το Γιβραλτάρ και έφτανε στα όρια του Καυκάσου. Σε αυτήν κυβερνούσε ο Ιουστινιανός. Ενώπιον αυτού του αυτοκράτορα εμφανίστηκαν κάποτε πρέσβεις από μια άγνωστη βαρβαρική φυλή νομάδων. Ήταν η πρώτη επαφή του Ελληνισμού με τους Τούρκους. Τον 7ο αιώνα, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος χρησιμοποίησε Χαζάρους Τούρκους μισθοφόρους κατά των Περσών, αλλά αποδείχθηκαν αναξιόπιστοι.

Τα πρώτα τουρκικά φύλα, εγκαταστάθηκαν στην κεντρική Ασία και εξακολούθησαν να ζουν νομαδικά. Σταδιακά ακολούθησαν το Ισλάμ και συνήθως βρίσκονταν ως μισθοφόροι στους στρατούς διαφόρων Αράβων ηγεμόνων, κυρίως του χαλίφη της Βαγδάτης. Οι Σελτζούκοι Τούρκοι κατάφεραν να συγκροτήσουν το πρώτο οργανωμένο τουρκικό κράτος – στην εγγύς Ανατολή, ερχόμενοι σε σύγκρουση και με το Βυζάντιο, η οποία διήρκεσε από τον 11ο ως τον 13ο αιώνα μ.Χ. Το κράτος τους, που έγινε γνωστό ως Σουλτανάτο του Ρουμ (δηλαδή της Ρωμανίας), είχε αντιγράψει το σύστημα διοίκησης, τα ήθη και τα έθιμα, τα φαγητά και παραλίγο και τη θρησκεία των Βυζαντινών Ελλήνων.

Στα τέλη του 13ου αιώνα, εμφανίστηκαν οι ολιγάριθμοι Οθωμανοί, οι οποίοι δεν είχαν έρθει ακόμα σε επαφή με τον πολιτισμό και κουβαλούσαν τον «πολιτισμό» της στέπας. Εδραιώθηκαν δε στην περιοχή χάρη στους ελληνικούς εμφυλίους πολέμους και στην διάλυση του κράτους των Σελτζούκων από τους Μογγόλους. Η ιστορική πορεία των Οθωμανών είναι γνωστή και δεν υπάρχει λόγος αναφοράς σε αυτήν.

Σε αδρές γραμμές αυτή ήταν η ιστορική πορεία των Τούρκων, όσον αφορά την επαφή τους με τον Ελληνισμό. Και όμως οι σημερινοί Τούρκοι μόνο αυτά δεν γνωρίζουν! Μετά τον «συνωστισμό» στη Σμύρνη και την πλήρη επικράτηση του κεμαλισμού στην Τουρκία, το νέο καθεστώς αποφάσισε ότι θα έπρεπε να ελέγχει απόλυτα και την παιδεία. Στην αρχή οι υπερβολές στην τουρκική παιδεία σχετίζονταν κυρίως με τις πολεμικές αρετές των Τούρκων, τις πολεμικές τους επιτυχίες κλπ. αποσιωπώντας απλώς τις σφαγές, που οι «ένδοξοι» Τούρκοι είχαν με επιστημονικό τρόπο εκτελέσει – Αρμένιοι, Έλληνες του Πόντου και της Ιωνίας.

Τελευταία όμως, η κατάσταση αντί να βελτιώνεται χειροτερεύει. Και όταν λέμε τελευταία εννοούμε από το 1996 και έπειτα, όταν μάλιστα, υποτίθεται, έχουν γίνει βήματα προσέγγισης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όταν εκσυγχρονιστές «φωστήρες» επέβαλαν στα Ελληνόπουλα να μαθαίνουν ανιστόρητες ανοησίες, με τη συνδρομή μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) και «σοβαρών» ιστορικών ερευνητών, που αποσιωπούν όποια ιστορική πηγή δεν τους είναι χρήσιμη.

Όταν λοιπόν τα Ελληνόπουλα μαθαίνουν ότι στη Σμύρνη σκοτώθηκαν χιλιάδες Έλληνες από τον «συνωστισμό», τα Τουρκόπουλα μαθαίνουν ότι όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου – μεταξύ αυτών και ο ελληνικός – ήταν τουρκικής προέλευσης. Ότι οι Πελασγοί, οι Μινωίτες, οι Μυκηναίους και οι Ίωνες ήταν «προ-τουρκικά φύλα» που μετανάστευσαν προς το Αιγαίο. Ότι οι Έλληνες, δεν είναι παρά ένα ξεστρατισμένο παρακλάδι, από το μεγάλο δέντρο των Τούρκων, του «μοναδικού λαού», όπως αναφέρετε χαρακτηριστικά, «που έχει τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς».

Η γελοιότητα στην τουρκική επιστημονική κοινότητα φαίνεται λοιπόν ότι έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Τούρκου ιστορικού Χασάν Τζεμίλ, ο οποίος αναφέρει: «Ο κλασικός ελληνικός πολιτισμός δεν είναι ανεξάρτητος. Ο ελληνικός πολιτισμός είναι Ιωνικός, ο οποίος με τη σειρά του γεννήθηκε από τον αιγιακό. Αυτός ο αιγιακός πολιτισμός της Δυτικής Ανατολίας, τον οποίο κληρονόμησε ο ελληνικός, εμπνεύστηκε και δημιουργήθηκε μόνο μετά την επαφή με τον χετιτικό πολιτισμό που ήταν τουρκικός». Ο δε «καθηγητής» Σελαχατίν Σαλιζίκ ισχυρίζεται ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήρθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το 2500π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, ο Ηρόδοτος, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας και ο Όμηρος ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής.

Η εργασία του εγκρίθηκε από το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Το νέο δε κρούσμα ακούει στο όνομα Ντεμίρ Νεκατί. Ο κ. Ντεμίρ Νεκατί λοιπόν υποστηρίζει ότι η αρχαία Οινόη του Εύξεινου Πόντου δεν ήταν ποτέ ελληνική. Σύμφωνα με τον Τούρκο «καθηγητή», υπάρχει μια τάση στην Τουρκία, όλα τα μη εξηγήσιμα στην γλώσσα τους τοπωνύμια να αποδίδονται σε ελληνικές ή αρμενικές ρίζες. «Αυτό είναι λάθος», λέει ο φωστήρας αυτός της επιστήμης, «αφού η Οινόη είναι μια πανάρχαια τουρκική πατρίδα, εδώ και 5.000 χρόνια». Πως όμως οι Τούρκοι βρέθηκαν στον Εύξεινο Πόντο την 3η χιλιετία π.Χ.; Και για αυτό έχει εξήγηση ο πολυπράγμων Τούρκος «επιστήμονας». «Φαίνεται ότι τουλάχιστον πέντε χιλιάδες χρόνια πριν, οι Τούρκοι κυριάρχησαν στην περιοχή. Η κυρίαρχη κουλτούρα στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας για τουλάχιστον πέντε χιλιάδες χρόνια ήταν η τουρκική», αναφέρει, στηρίζοντας την άποψή, ότι το τοπωνύμιο Οινόη προέρχεται από του στους Ούννους, – προγόνους του –οι οποίοι πάντως, ούτε κατ’ όνομα υπήρχαν την 3η χιλιετία π.Χ. ούτε φυσικά υπήρξαν ποτέ Τούρκοι. Οι Ούννοι ήταν ένα εξίσου βάρβαρο με τους Τούρκους – και τους σημερινούς περιλαμβανομένους – φύλο, το οποίο εμφανίστηκε στο προσκήνιο της ιστορίας τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες και ήρθε σε επαφή με τον ελληνορωμαϊκό κόσμο μόλις τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι μαθητές, σχετικά με την τουρκική κατάκτηση των Βαλκανίων, διδάσκονται, ότι οι Οθωμανοί μετά την κατάκτηση βελτίωσαν τη ζωή των λαών των Βαλκανίων και αν και μουσουλμάνοι οι ίδιοι, σεβάστηκαν τους χριστιανούς και ιουδαίους υπηκόους τους. Οι Έλληνες και οι λοιποί χριστιανοί και Εβραίοι εμφανίζονται να απολαμβάνουν όλες τις ελευθερίες και τα δικαιώματα στην ζωή, την ιδιοκτησία, τη θρησκευτική λατρεία. Τα τουρκικά σχολικά βιβλία διδάσκουν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία επέτρεπε σε κάθε υπήκοό της να ζει ελεύθερα σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά του, να παραμένει πιστός στη θρησκεία του, να μιλάει τη γλώσσα του», τα ίδια δηλαδή που υποστήριζε και πρόσφατη ελληνική τηλεοπτική παραγωγή της «εκσυγχρονιστικής» ιστορίας (1821). Η Επανάσταση του 1821 για τους Τούρκους είναι η υπέρτατη έλλειψη ευγνωμοσύνης από τους Έλληνες προς τους «καλούς και στοργικούς» Τούρκους επικυρίαρχους. Αποτελεί την απόλυτη ένδειξη αγνωμοσύνης και οφείλεται στα εξ Εσπερίας δεινά.

Οι αιτίες των εξεγέρσεων των υπόδουλων εθνοτήτων αναζητούνται γενικά στην έξωθεν χειραγώγηση. Φυσικά δεν γίνεται καμία αναφορά στις 90 επαναστάσεις και κινήματα των Ελλήνων στα 400 χρόνια της σκλαβιάς, παρά μόνο στο πλαίσιο που αυτά συνδέονται με τους εξωτερικούς πολέμους των Οθωμανών, με Βενετούς ή Ρώσους. Και ναι μεν πληθώρα ελληνικών κινημάτων ξέσπασε κατά τη διάρκεια των δεκάδων τουρκοβενετικών και ρωσοτουρκικών πολέμων, αλλά οι πόλεμοι αυτοί ήταν απλώς η αφορμή για το ξέσπασμά τους και όχι η γενεσιουργός αιτία τους. Το γεγονός αυτό είναι πέρα για πέρα τεκμηριωμένο. Αρκεί να ανατρέξουμε σε μία μόνο πηγή, τα εκατοντάδες δημοτικά μας τραγούδια.

Η πηγή αυτή δε είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί τα δημοτικά τραγούδια δεν εκπορεύονταν από κανέναν εξ Εσπερίας φέροντα τα φώτα μέγα ιστορικό, αλλά από τον ίδιο τον Ελληνικό λαό, τα συναισθήματα και τις ανησυχίες του οποίου εξέφραζαν. Σε αυτά βλέπουμε να «θεοποιείται» η Κλεφτουριά, σε αντίθεση με τους υποταγμένους ραγιάδες. Και τα κλέφτικα τραγούδια δεν δημιουργήθηκαν την περίοδο του 1821. Ο λαός τα τραγουδούσε από τον 16ο αιώνα τουλάχιστον, με την σημερινή τους μορφή και από παλαιότερα, με την πρωταρχική τους μορφή, αυτή των Ακριτικών τραγουδιών.

from hellasforce | Ανεξάρτητο Ειδησεογραφικό Δίκτυο http://ift.tt/1pOivGC

via IFTTT